Website van de Evangelisch Lutherse Gemeente Stadskanaal

Ons kerkblad: "De Kerkklok"

zegel zwaan
  laatste update 31 mei 2018 ............ Home  
 
Uit de Kerkklok van 3 juni - 24 juni.
  • Overdenking.
  • Gedichten.
  • Van de Kerkenraad.
  • Een einde en een nieuw begin.
  • Afscheid van een tijdperk.
  • Even voorstellen.
  • Allerlei.
  • Lutherreisje, Hemelvaartsdag.
  • Garudahouse.
  •  
      Overdenking.  
     
    Ter Inleiding bij wellicht de laatste Kerkklok.

    In het vorige kerkblad stond dat het misschien wel de laatste Kerkklok was. Het offsetapparaat stond inmiddels te koop. Toch ging dat de redactie wat al te snel. Er waren vooralsnog geen afspraken voor een nieuw regiokerkblad gemaakt en de ELG Stadskanaal bestaat nog steeds.

    Het is niet alleen de redactie die na jarenlange vriendschappelijke samenwerking aan het kerkblad hecht. Het heeft zijn weg altijd door het hele land gevonden en menig lid heeft alleen via het blad voeling met de gemeente, maar ook op afstand kan er sprake zijn van diepe verbondenheid. We besloten in elk geval nog één blad te maken, wie weet enkele meer. Maar in de hectiek van het ontruimen van het kerkgebouw lukte het niet om een Pinksternummer samen te stellen.

    Maar hier is dan het zomernummer! Daarin onder andere een afscheidswoord van de enige predikant die de ELG Stadskanaal heeft voortgebracht, terugblikken op de laatste diensten en het reisje dat de gemeente op Hemelvaartsdag maakte en ds. Simon Rienstra, die voor één dag in de week als pastor in de Lutherse Oost-Groninger gemeente(n) is benoemd, stelt zich voor.

    Natuurlijk haalden we de laatste tijd veel herinneringen op: Geertje verzorgde al jaren het kerkblad, voor ik haar op verzoek van Marten ter Borg daarbij ging ondersteunen. We knipten plaatjes aanvankelijk met de hand en plakten de blaadjes op volgorde, wat geregeld mis ging omdat we te veel kletsten en ons vertelden en dan kregen we de slappe lach om onze eigen domheid.
    We hebben eens in een dolle bui een Pinksternummer met tientallen duifjes versierd en mevr. Roossien, die op Oudjaar jarig is, maakten we enkele jaren achtereen telkens een jaar te oud: ook een kwestie van vertellen. Soms vergaten we een verjaardag en dat kregen we dan te horen! Tegenwoordig gaat alles digitaal.

    Toen we geen predikant meer hadden, ging ik de overdenkingen schrijven en dat bleef ik ook na ons vertrek naar Utrecht doen. Al met al hield u me als gemeente zo bij de les en dwong u me ten behoeve van de Kerkklok over de gang van het liturgische jaar na te denken. Voor de overleden leden schreef ik een In Memoriam en zocht er een gedicht bij. Ik las zo talloze gedichten voor het kerkblad en dat verrijkte me.

    Mijn wederhelft Han stelde intussen liturgieën samen en schreef overdenkingen voor diensten die de kerkenraad leiden moest omdat er geen voorganger beschikbaar was. Zo bleven we deel uitmaken van de Kanaalster gemeente, die ons lief geworden was. En vanzelfsprekend hebben we vanuit Utrecht het afscheid van het kerkgebouw intens meebeleefd.

    Maar de gemeente kan niet stil blijven staan bij het afscheid en het verlies. Het leven gaat verder. De Lutherse Kanaalsters beschikken over aanpassingsvermogen. Er was altijd ruimte voor nieuwe mensen en gedachten. Allen hechten aan de Lutherse liturgie, die zo intens het vertrouwen verwoordt dat we voelen door bewust te leven onder de genade van God, die ons tot vrije mensen maakt. Dit vertrouwen gaat mee de toekomst in.

    Er komt een nieuwe gemeente, die ook weer de Lutherse liturgie in Oost-Groningen zal vormgeven. De lof, dank, aanbidding en de uitleg van het Woord voor het leven hier en nu blijven in Lutherse diensten klinken. Die leidraad van generaties Lutherse Oost-Groningers verbindt en geeft vertrouwen voor een gezamenlijk nieuw begin vanuit de oude traditie. Het ga u goed.

    (E.B.)
    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Gedichten  
     

    Groen, geel en goud

    Voorbij nu
    voorbij is de koude
    het donker is opgerold
    de ban van de winter gebroken

    takken en twijgen waarvan
    de ijzel tinkelend knapt
    trillend van leven opgestoken
    richten wij ons naar de zon

    de klim van de zon is begonnen
    een tocht door eindeloos blauw
    en het komt:
    het groen komt geroepen
    het levende lachende geel
    het stuivende zich delende goud

    dit is het seizoen dat niet eindigt
    een zon die geen ondergang kent
    het nee van de wind werd onmachtig
    al treft het niets gaat teloor
    het nee van de dood is gebroken
    het bloeien gaat door

    Inge Lievaart
    (Uit: Vertrouwen in gedichten, verzameld en verklaard door H. van der Ent, Den Haag 1987, p. 32)


    Wordt een boom eens op zijn tijd
    afgedankt en omgehouwen,
    toch kan hij zijn kracht behouden:
    nieuwe loten lopen uit.
    Zelfs wanneer in diepe aarde
    al zijn wortels sterven oud:
    ruikt hij maar de geur van water,
    lopen nieuwe loten uit.

    Maar wanneer een mens eens sterft:
    hem verlaten al zijn krachten,
    niets meer heeft hij te verwachten
    na zijn laatste ademtocht
    dan de diepe dood te slapen
    stof tot stof voorgoed vergaan,
    nimmermeer zal hij ontwaken,
    zou de hemel zelfs vergaan.

    Tenzij God, die eeuwig leeft,
    hem gelijk de sterke bomen
    eens de dag laat overkomen
    dat Hij hem weer leven geeft,
    zoals toen hij werd geschapen,
    door hem voor zijn aangezicht
    met zijn adem aan te raken
    en te heffen naar het licht.

    (Uit: Hans Mudde, Op de wijze van het lied. Liederen, Zoetermeer 2005, lied 85)

    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Van de Kerkenraad  
     

    Weer wat nieuws vanuit uw kerkenraad.

    Toekomst van onze gemeente.

    Verkoop kerkgebouw.
    Op 16 mei zaten we bij de notaris en hebben de verkoop officieel ondertekend.
    Dat was wel even een moeilijke stap, maar het moest nu eenmaal.
    De nieuwe eigenaar zal eerst beginnen met het saneren van de grond. Pas later zal het kerkgebouw afgebroken worden. Inmiddels hebben we al veel opgeruimd en afgevoerd. Veel spullen staan op Marktplaats en zullen verkocht worden.


    Hoe verder?
    We zijn in overleg met de Doopsgezinde Gemeente om hun gebouw te huren. In principe zijn hun kerkenraad en hun gemeente al akkoord. Zij hebben 1x in de 2 week een dienst. Dus er zijn mogelijkheden.
    Nu moeten we nog even de zaak doorspreken: de kosten, hoe regelen we de toegang, de koffie enz. Ook willen ze wel gezamenlijke diensten houden. Ook dat gaan we bespreken.

    Daarnaast zullen we af en toe naar Winschoten gaan. De kerk in Pekela wordt nu niet gebruikt omdat de Wartburg verkocht is en alle sanitair en energievoorziening vanuit de Wartburg werden geregeld.
    Ook in Wildervank/Veendam is het gebouw niet meer in gebruik en staat dit te koop.
    Ook zullen we af en toe een keukendienst hebben.
    We zullen u, als we meer gegevens hebben, zo snel mogelijk op de hoogte brengen.
    Kijk anders op onze website.

    Tot zover de berichten.
    Namens de kerkenraad, Ed Donga.
    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Een einde en een nieuw begin .  
     

    22 april was de laatste 'puur' Kanaalster dienst, die goed werd bezocht. Drs. Roelof Stoel leidde de gemeente door deze moeilijke morgen met een positieve preek over de Goede Herder, die met ons meegaat en ons uitnodigt ook goede herders te zijn. Er waren tranen, iedereen liep nog één keer de kerk in, filmpjes en foto's werden gemaakt. Maar er was na afloop taart van een jarige en er kon ook gelachen worden.

    De afscheidsdienst een week later was overweldigend. Ds. Susanne Freytag, organist Bram van der Schoot en de gemeente lieten de Lutherse liturgie schitteren en Heily Stoel en Jan Mastwijk zongen de sterren van de hemel.

    Leden, gastleden, oud-leden, mensen van de Lutherse regio (onze medeleden van de ELG Oost-Groningen in oprichting) en Kanaalster PKN-leden: meer dan honderd mensen waren in de kerk.
    Deze dienst was een waardig slotakkoord voor een kerkgebouw dat ingewijd werd met de tekst uit Psalm 105, die al die tijd in de muur stond gegrift:
    'Looft den Heer, predikt Zijn naam, maakt Zijn doen bekend onder de volken'.

    Maar het was natuurlijk tevens een heel verdrietige dienst. Aan die gevoelens gaf voorzitter Geertje Kamst-Kanning woorden door in de dienst het volgende gedicht van Dietrich Bonhoeffer voor te dragen:

    Afscheid nemen
    is met zachte vingers
    wat voorbij is dichtdoen
    en verpakken
    in goede gedachten
    der herinnering…

    is verwijlen
    bij een brok leven
    en stilstaan op de pieken
    van pijn en vreugde.

    Afscheid nemen
    is met dankbare handen
    weemoedig meedragen
    al wat waard is
    niet te vergeten…

    is moeizaam
    de draden losmaken
    en uit het spinrag
    der belevenissen loskomen
    en achterlaten
    en niet kunnen vergeten.


    En toen een week later…Zaten de Kanaalster Lutheranen thuis hun wonden te likken? Nee.

    In de keuken van de voorzitter werd met zeventien mensen onder leiding van de kerkenraad weer een volledige eredienst gevierd.
    Organiste Lineke Rotgers haalde haar neus niet voor een keyboard op en begeleidde de gemeentezang. Ze speelde heel klassiek tussen de deuren naar de kamer.
    De buren verklaarden later absoluut geen last van het gezang te hebben gehad.
    De gemeente werkte zo met veerkracht door aan de opdracht van Psalm 105, ook nu na een week het kerkgebouw al aardig was leeggehaald…als dat geen Lutherse appelbomen planten is!
    En bij de koffie was er opnieuw taart van drie jarigen.

    Met andere woorden: de ELG Stadskanaal zet de pelgrimsreis voort en zal in de regio nieuwe appelbomen planten maar ook binnen de eigen gemeente (of straks oud-gemeente) geregeld blijven vieren en zingen tot Gods eer, al dan niet in de vorm van een complete eredienst, en op deze manier tevens de sterke band onderling koesteren.
    (E.B.)
    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Afscheid van een tijdperk.  
     

    Het is moeilijk om te beseffen dat een tijdperk voorbij is. Zo zal de beslissing om de Knoalster Lutherse kerk te verkopen een heel moeilijke geweest zijn. Veel verdriet voor de dichtst betrokkenen, ook wellicht een gevoel van berusting: het kan niet anders.
    Opgegroeid in de Lutherse Gemeente van Stadskanaal kijk ik in dankbaarheid terug op die jaren. Zoals ik met mijn ouders op de fiets vanaf de Ceresstraat naar de Hoofdkade kwam om naar de kerk te gaan. Toen nog zaten mannen en vrouwen van elkaar gescheiden, ieder aan een kant van de kerk. Als klein kind mocht ik bij mijn moeder zitten. Mijn vader zat jaren in de kerkenraad, maar toen zijn periode erop zat kwam hij bij mijn moeder en mij zitten, een kleine revolutie.

    Als jongere werd ik gevraagd om mee te doen met de zondagsschool. Mijn collega van later in Amsterdam, ds. Jan Happee, vroeg mij. Hij was ook de eerste die mij op de theologiestudie bracht, waartoe ik overigens pas besloot in de jaren dat ds. Bahnmüller predikant van de gemeente was. Deze was ook de aanjager van de verbouw en uitbreiding van de kerk. Het waren jaren van veel actie en ook wel van groei.

    In 1967 vertrok ik naar Amsterdam om theologie te studeren en predikant te worden, Mijn ordinatie door de toenmalige president van de Lutherse Synode ds. Pieter Kok (die van jullie mooie doopvont) vond echter plaats in de kerk van Stadskanaal in 1973. Vanaf dat jaar werd ik predikant in Amsterdam en ben dat ook tot mijn emeritaat gebleven.

    Ook daar zijn in de loop der jaren heel wat dingen veranderd en moest er ook afscheid worden genomen van vertrouwde gebouwen en kerken. Wat jullie meemaken heb ik ook meegemaakt met mijn gemeente rondom de Kapel op de Dijk in Noord, die moest in 2006 gesloten worden vanwege het afnemende aantal gemeenteleden door vertrek en overlijden.

    Maar voor die noorderlingen was er wel een alternatief in de Oude Lutherse Kerk op het Spui.
    Zo zal er ook voor jullie hopelijk een alternatief zijn in samenwerking in de regio. Maar de veranderingen zijn groot en geloof van mensen is ook veranderd. Niet dat het geloof verdwijnt.

    Er zijn steeds opnieuw mensen die zich willen verbinden, door God aangeraakt om mee te doen in een gemeenschap.
    Wij zullen moeten zoeken naar anderen die daar ook mee bezig zijn.
    We zullen moeten openstaan voor anderen om samen het Evangelie van liefde uit te dragen en te beleven.
    God zal ons daarbij zegenen.
    Die zegen wens ik u allen toe.

    dr. Harry Donga, Amsterdam.


    Gods woord staait vaast ien aiweghaid,
    loat toch dij troost nait voaren.
    Zien Geest is t dij ons leven laaidt,
    mit Gods hulp zel wie t kloaren.
    Al kost t goud en bloud,
    ook den hol wie moud,
    hou stoer of t ook is.
    Want Christus zel ons wis
    zien hemelriek bewoaren.

    (Lutherlaid, 4)
    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Even voorstellen.  
     

    Een tijdje geleden ben ik door de stuurgroep die zich bezighoudt met de toekomst van de drie Evangelisch-Lutherse gemeenten in Oost-Groningen gevraagd om hier als pastor te komen werken.
    Het gaat om één dag in de week, en dat gedurende drie jaar.
    Graag stel ik me even aan u voor. Ik ben ds. Simon Rienstra, emeritus-predikant, en ik woon in Nieuwolda Ik was als predikant verbonden aan de Protestantse Gemeente Scheemda en omstreken.

    In Scheemda ben ik tien jaar predikant geweest, het was mijn eerste en enige gemeente.
    Op latere leeftijd werd ik dominee, men noemt dat wel een late roeping.
    Eerder was ik in het onderwijs werkzaam. Ik was docent recht, maatschappijleer en economische vakken in het middelbaar beroepsonderwijs in Leeuwarden.
    Dat was na mijn rechtenstudie in Amsterdam en Groningen. Later ben ik in deeltijd theologie gaan studeren in Utrecht, de zogenaamde zaterdagopleiding.


    Ik kom uit Friesland.
    In 1951 ben ik geboren in de toenmalige gemeente Doniawerstal.
    Het gemeentehuis stond in Langweer.
    In die contreien heb ik mijn jeugd doorgebracht, later heb ik bijna dertig jaar in Sneek gewoond, tot ik als predikant in Groningen belandde.
    Ik ben hier helemaal ingeburgerd en woon nu naar tevredenheid in Nieuwolda.
    Ik ben ongehuwd en heb geen kinderen, maar ik bezit wel twee paarden.
    Het rijden en verzorgen van paarden is mijn grote hobby. Ik ga vooral op bezoek bij ouderen en zieken.
    Ik heb van kerkenraadsleden een lijstje met wat namen gekregen en ik probeer zo goed mogelijk op de hoogte te blijven van het wel en wee in de drie gemeenten.
    In beginsel ga ik op pad op de dinsdagmiddag en de donderdagochtend, voornamelijk op afspraak om zo efficiënt mogelijk te werken.
    U kunt mij zelf ook bellen als u bezoek van mij wenst.

    ds. Simon Rienstra
    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Allerlei  
     

    Onze jarigen 70 jaar en ouder

    06 juni 72 jaar mw. A. Brouwer-Mulder.
    13 juni 77 jaar dhr R. Boeringa.

    Wij feliciteren u van harte, wensen u Gods onmisbare zegen toe en een fijne dag met uw familie en vrienden.

    G.K.

    ..
    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Lutherreisje, Hemelvaartsdag.  
     

    Donderdag 10 mei was het zover en gingen we met een leuke groep mensen ons Lutherreisje maken.
    Vroeger waren deze reisjes alleen voor de vrouwen van de vrouwenvereniging Catharina van Bora, maar vandaag mocht iedereen mee. Jong en oud, man en vrouw.

    Om half 10 begonnen we met een Metten in de keuken van Geertje. Een Metten is een hele korte viering die 's ochtends gehouden wordt. Er werd gezongen en een schriftlezing voorgelezen en 10 minuten later zaten we al aan de koffie en cake.
    Tegen 10 uur vertrokken we met 4 auto's richting Kallenkote. Een weg over klinkerpaden en dwars door alle dorpjes heen, bracht ons naar een kleine dierentuin, genaamd Taman Indonesia. Taman betekent park, dus Park Indonesië. We werden verwelkomd door het aardige personeel en ook hier stond de koffie al klaar en kregen we er een heerlijk plakje spekkoek bij.

    We waanden ons helemaal in Indonesië. Na de koffie gingen we het park in. Er staat hier een aantal volières met prachtige vogels die leven in Indonesië en Zuid Oost Azië. Tegen 12 uur was het voedertijd voor de dieren. We kregen uitleg over de dieren, zo begonnen we bij de luwak. Luwak is een civetkat en kan je vergelijken met een marter. Maar een luwak is verbonden met de duurste koffie van de wereld, luwak koffie. Een luwak eet koffiebonen en omdat deze bonen niet verteerd kunnen worden, poept hij deze weer uit en daar wordt uiteindelijk koffie van gemaakt.



    Daarna gingen we verder door het park wandelen en tegen 1 uur was het tijd voor de lunch. Saté met nasi goreng. Makan makan, wat lekker eten betekent. De saté werd traditioneel buiten op de barbecue gemaakt. Na deze heerlijke lunch gingen we de tropenkas in. Deze kas is vorig jaar geopend en hier groeien veel verschillende kruiden, zoals gember en citroengras. Het is er heerlijk warm en de geuren van deze kruiden zijn erg lekker.

    Tegen half 3 gingen we dansen. We hebben drie Indonesische dansen geleerd, waaronder het line dancing Poco Poco. Je staat dan in rijen en iedereen doet dezelfde pasjes opzij, naar voren en weer naar achteren. Het zweet stond op ons voorhoofd en wat drinken tussendoor was erg aangenaam.

    Tegen kwart voor 4 gingen we weer richting de auto's en reden we naar Gasselte.
    Bij het restaurant 't Moatie stond een grote stapel pannenkoeken op ons te wachten. Ook hier werd goed van gegeten. En na een heerlijke dessert met verse vruchten was het tijd om naar huis te gaan.

    Tegen 7 uur 's avonds waren we weer thuis. Het was een lange dag, maar we hebben er zeker van genoten.
    Volgend jaar weer!

    Jeroen en Ivette
    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Garuda House.  
     

    Garuda House Bali is in 2003 opgericht met als doel; meisjes naar school te laten gaan en mee te helpen aan hun toekomst!
    41 meisjes hebben met goed resultaat hun opleiding afgerond en hebben nu een goede plek in de maatschappij.

    Elk jaar zullen wij weer hard ons best doen om het jaarlijkse budget te halen. Hierbij is iedere hulp welkom. Indien u een donatie wilt overmaken, kan dat op rekening

    NL 76 INGB 0004 2167 94 tnv Stichting Garuda House Bali.
    Voor meer informatie kijk op onze website www.garudahouse.org

    Bezoek Garuda House Bali 2017.

    Dit jaar besteedden we ons vakantiegeld wederom aan een reis naar Bali, waar we het Garuda House weer bezochten. En deze keer brachten we goed nieuws mee. Na een beetje zorgelijke periode van rekenen kreeg de stichting wat financiële armslag door een legaat van mevr. Mann, geld dat overgemaakt werd na haar overlijden en acties van onze kant.
    Wij stapten opgelucht in het vliegtuig en hadden er zin in.



    Dit jaar geen moeders mee, maar gezellig met z'n tweetjes. Toch weer heel anders.
    We besloten dan ook om op een heel andere manier het Garuda House te bezoeken. Normaal gaan wij altijd met een taxi en kunnen wij de chauffeur heel goed uitleggen waar het huis staat. Je moet nogal wat kronkelweggetjes door in de wijk waar zij wonen. Dus heel eigenwijs dachten wij, wij huren wel even een scooter en rijden daar zo heen. Dat viel tegen. We misten een afslag en raakten verdwaald in een andere wijk in de hoofdstad Denpasar. Gelukkig na het uitspreken op de juiste manier van de straatnaam, werden we snel weer op het juiste spoor gebracht.

    Wat was het weerzien weer fijn. Geheel verrast waren de ouders, Leo en Icha dat we op de motor waren. Maar ook trots ;-) We kwamen daar op maandag aan, dus gewoon een schooldag. Sommige meisjes moesten nog beginnen met school en een andere groep kwam net weer terug en ging aan de gang met het huiswerk.
    We vertelden het goede nieuws en iedereen was erg opgelucht dat het Garuda House door kan gaan.

    De donderdag erop was het Islamitisch Nieuwjaar en waren alle scholen in Indonesië dicht. Er was een uitje gepland, een dagje strand. En de vraag was of wij mee wilden? Uiteraard!




    Donderdagochtend stonden we 's ochtends om 8 uur klaar om opgehaald te worden. Het zonnetje scheen al lekker hoog aan de hemel. Nadat Leo de meisjes al had afgezet aan het strand, haalde hij ons op bij ons hotel. Daar aangekomen waren de meisjes heerlijk aan het spelen in de zee. Wij hebben ons daar direct aan toegevoegd en hadden ook nog een paar strandballen meegenomen. De zee was heerlijk woest en met veel lawaai lieten we ons mee gaan met de golven.
    We genoten met z'n allen en al snel was het tijd voor eten en spelletjes doen op het strand. Wat heerlijk te zien dat iedereen zo gedreven mee doet. Dat Leo best wel eens vals speelt. En dat de meisjes dat niet laten gebeuren. Geweldig om hierbij toeschouwer te zijn en de meisjes af en toe ook op een slinkse wijze mee te helpen.

    Maar naast veel plezier en leuke dingen doen. hebben we ook veel praktische dingen gedaan. Zo was er een dag bij dat we op stap zijn geweest om nieuwe matrassen te kopen. Dat was echt nodig en gelukkig kon dit nu ook. Bij deze matrassen hoorden ook nieuwe kussen en beddengoed. En omdat we nu toch bezig waren, kochten we nog veel meer. Nieuwe badmintonrackets, schoolschriften, (basket)ballen, pennenetuis, echt van alles en nog wat. De matrassen werden dezelfde dag geleverd en wij waren er direct getuige van dat deze op de bedden lagen. De meisjes waren helemaal blij en zeiden de volgende dag dat ze heerlijk hadden geslapen.

    De twee weken dat we op Bali waren zijn echt omgevlogen. We hadden er veel langer willen blijven. We hebben het huis vaak bezocht. De laatste dag was weer tijd voor afscheid en nieuwe portretfoto's. De meisjes kennen de routine al, wij komen nog 1 keer, dus hup in de mooiste kleren. Allemaal even snel gedoucht, haren gekamd en hun beste kleren aan. En ja hoor, daar komen die twee vingers tegen hun kin aan en hun grootste glimlach. Als echte fotomodelletjes komen ze op de foto.



    En langs deze weg willen we u allen hartelijk bedanken voor uw bijdrage aan het Garuda House. U maakt het mogelijk dat deze meisjes naar school kunnen en blijven gaan.

    Ivette en Jeroen Langeveld.


    naar:  boven  of naar:   Home
     
    Webmaster Ed Donga