Website van de Evangelisch Lutherse Gemeente Stadskanaal

Ons kerkblad: "De Kerkklok"

zegel zwaan
  laatste update 20 nov. 2018 ............ Home  
 
Uit de Kerkklok van 7 okt. - 25 nov.
  • Overdenking.
  • Kerstverhaal.
  • Gedichten.
  • Van de Kerkenraad.
  • Allerlei.
  • Nieuws uit Luthers Nederland.
  • Garudahouse.
  •  
      Overdenking.  
     
    Overpeinzing van de pastor.

    We hadden een fantastisch mooie zomer, al was het soms wel erg warm. Het zomerde ook nog lang na, maar ten slotte werd het toch echt herfst. Het werd kouder en wisselvalliger.
    Dit jaargetijde roept verschillende gevoelens op. We zien het verkleuren van de bladeren aan de bomen, een prachtig palet van gele, bruine en rode tinten. Volgens Trouw-columnist Wim Boevink vieren de bomen met vuurwerk hun einde. Dat is een diepzinnige formulering; alsof het voor de bomen oud en nieuw is.

    De herfst heeft voor menigeen iets betoverends, tegelijk zijn er mensen die neerslachtig worden van het vallen van de bladeren. Juist in deze tijd worden ook de dierbare doden herdacht, en we worden herinnerd aan onze eigen vergankelijkheid. Maar de natuur heeft toch iets onverwoestbaars. Bomen kunnen heel oud worden, en dat ze in het najaar hun blad verliezen betekent niet dat ze doodgaan, ze gaan een rustperiode in.

    Dat geldt in zekere zin ook voor ons zelf. De drukke zomertijd is immers weer voorbij en de oogst is binnengehaald. Al was de opbrengst van het land dit jaar door de droogte wat schraal, dat kon toch dankbaar worden gevierd. Wij komen de winter wel door. De natuur mag nu tot rust komen en zich herstellen. En wij maken ons op voor de terugkeer van het licht dat ervoor zorgt dat alles weer begint te ontkiemen en te leven.

    Het zou niet best zijn als we zouden blijven hangen in de winter, dat het alsmaar zo kaal en donker zou blijven. Maar na de winterzonnewende gaan de dagen weer langer worden. En dan gaan we Kerst vieren, het feest van de overwinning van het licht op de duisternis. We vieren de komst van Christus, de Zoon van God, in deze wereld. Hij is het licht dat het duister uit ons hart verdrijft en ons voor altijd doet leven. Vanuit dat perspectief wens ik u allen mooie feestdagen en alle goeds voor het nieuwe jaar.

    Ds. Simon Rienstra

    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Kerstverhaal.  
     
    Wij vieren Kerst.

    Ter herinnering aan Ellen van Veen-Paakjaer (1929-2012), die ons vertelde over Deense kerstkabouters.

    Eind november haalde Jibbe Wildeman zijn kunststoffen kerstboom al uit de doos. Hij verlangde naar de gezelligheid van Kerst nu het buiten zo grauw was.
    Moeizaam versierde hij met zijn gezwollen en vergroeide vingers het boompje en zette de beeldjes van de kerststal er onder. Hij kon weliswaar het resultaat niet meer goed zien, maar wat hij vaagweg zag stemde hem tevreden.

    'Hť, Jibbe', hoorde hij ineens. Wie was dat? Hij keek verbaasd rond.
    'Hier, op de os', klonk de diepe mannenstem. En inderdaad, op de os die bij de kribbe lag zag hij beweging. Het leek wel alsof er een mannetje met slingerende beentjes op de kop van de os zat. Met zijn handjes hield hij de horens vast. Hij droeg een blauw pakje, had laarsjes aan en op zijn hoofd stond een parmantige rode puntmuts.
    Och hemel, nu had hij last van hallucinaties, dacht Jibbe. Dat was het begin van het einde. Hij moest het met waardigheid dragen, want hij was drieŽntachtig en dan had je de leeftijd om afscheid te moeten nemen, maar het overviel hem toch.

    'Schrik je van me?', vroeg de kabouter. 'Hier in het zuiden negeren jullie ons, dat doen ze in ScandinaviŽ niet. Die mensen zijn verstandiger. Zij weten dat we de geesten van hun voorouders in ons dragen en dat we hen helpen waar we kunnen.
    In de Kerstnacht belonen ze ons daarvoor met een kom rijstepap, die ze buiten zetten. Als ze dan op Eerste Kerstdag zien dat die leeg is, zijn ze dankbaar, want ze voelen zich door ons beschermd.
    Maar hier is alles zo nuchter, jullie geloven niet eens dat we bestaan, zelfs als jullie ons zien. Dom hoor.'

    'Je heet zeker Pennewip, je schommelt zo. Pas maar op, straks val je van de os. Daar in het noorden hebben ze zeker veel zwerfkatten. Die lusten wel wat rijstebrij', zei Jibbe wat chagrijnig.
    'Nee hoor', klonk het trots, 'ik heet Jannes Willem Frederik en iedereen noemt me Jan, mag jij ook zeggen.' Jibbes ongeloof over de rijstepap negeerde hij.
    Jibbe knikte en het kereltje sprak alweer door. Hij was beslist een praatgraag type.

    'Waar ik eigenlijk voor kom is om je te vragen waarom er hier geen Kerst meer wordt gevierd. Dat is nota bene dertienhonderd jaar gebeurd en nu ineens niet meer. Wat is er aan de hand?'
    DŠt was een onderwerp dat Jibbe aan het hart ging. Hij legde uit dat de oude dorpskerk bij gebrek aan gelovigen en kapitaal was overgedragen aan een stichting. Die had vorig jaar nog toestemming gegeven om er een Kerstnachtdienst te organiseren, maar dit jaar was de kerk verhuurd aan een filmmaatschappij die daar een griezelfilm opnam.
    Die mensen wilden hun decors niet opruimen voor zo'n bijeenkomst. En daardoor moest het dorp het zonder gezamenlijk Kerstfeest doen.

    'Wat slap', zei de kabouter. 'Dan doe je het toch ergens anders.'
    Jibbe werd boos. Waar dan? In de openlucht kon je dat moeilijk organiseren op 24 december.
    Maar de kleine had er kennelijk over nagedacht en hij suggereerde dat de aula op het kerkhof aan de rand van het dorp wel een alternatief kon bieden.
    Daar had Jibbe noch iemand anders aan gedacht. 'Nou praat er maar eens over en als niemand wat doet, zal jij het moeten doen, vriend.'
    Toen liet Jan zich van de os glijden, klom langs de tafelpoot naar beneden en Jibbe zag hem niet meer. Zo was het begonnen.

    Een dag later zat hij al middenin de organisatie. Hij had de beheerder van de aula gebeld en die regelde met de landelijke begrafenisonderneming, van wie het gebouw was, dat het mocht. Het bedrijf betaalde zelfs de koffie.
    Buurvrouw Hilde, die vorig jaar nog de kerstdienst had georganiseerd, maar nu een been had gebroken, kwam in haar rolstoel langs om te praten over de liturgie. Zij kende een pianist die wel spelen wilde en die nam, zo beloofde hij, een goede sopraan mee.
    Via de jongen van de boodschappendienst kreeg Jibbe voor elkaar dat de supermarkt van het volgende dorp kerstbrood met roomboter zou leveren.
    En bij alles was Mohammed - de huismeester van het kleine ouderenzorgcomplex waar Jibbe woonde - van onschatbare waarde. Hij rende van de een naar de ander om te helpen alles rond te krijgen. Mohammeds begeleider uit de tijd dat hij in het asielzoekerscentrum verbleef, suggereerde dat de Rotary wel kon zorgen voor de publiciteit. Want er zou geen Kerst gevierd kunnen worden als de dorpelingen niet wisten dat de dienst toch doorging.

    Zo kwam Diederik in Jibbes leven. Hij was sinds kort in het dorp komen wonen en bezat een grote drukkerij in de stad.
    Hij had veel last van de generatoren en de felle lampen op de filmset en hij vond het ergerlijk dat het dorp nu de kerk niet in kon. Niet dat hij gelovig was, nee hoor, iedereen mocht weten dat hij een heiden was. Maar hier ging hij helpen.
    Kostelijk toch: zo'n oude half blinde man, een lamme oude dame, een Moslim en hij, een heiden, gingen samen een Kerstfeest maken. Prachtig, wat een grap! Hij genoot ervan.
    Jibbe vond hem eigenlijk een onuitstaanbare opschepper, maar Onze Lieve Heer heeft nu eenmaal rare kostgangers, dus hij negeerde de praatjes maar.

    Diederik kwam met een ontwerp voor een flyer en een poster, die overal kon worden opgehangen.
    'De kerk is nu van satan, daarom vieren wij Kerst op het kerkhof', stond erop. Dat was te dol.
    Mohammed greep in en het compromis was dat er alleen op kwam te staan: 'Wij vieren Kerstfeest'.
    De Rotaryleden brachten de folders huis aan huis en Diederik prikte hoogstpersoonlijk posters in het hele dorp en daarbuiten, ůůk op de deur van de dorpskerk. 'Ik voelde me even Maarten Luther', zei hij, zoals altijd zeer voldaan over zichzelf.

    Hilde zei nadat alles in kannen en kruiken was, dat toch iets heel wezenlijks was vergeten: wie las Lucas 2 voor en wie zorgde voor de overdenking? Diederik wilde wel uit de Bijbel lezen. Hilde zei dat ze dat dan wel met hem oefenen wilde, want je las uiteindelijk niet uit de krant voor.
    Voor zijn doen nogal deemoedig trok hij de agenda om af te spreken wanneer hij bij haar langs zou komen om de Bijbel te halen en het stuk samen door te nemen.
    Mohammed vond dat Jibbe dan maar voor de overdenking moest zorgen. Hij schrok. Hij was boer geweest, dat kon hij toch helemaal niet, hij had nooit in het openbaar gesproken.

    Die avond keek hij nerveus naar de kerstboomlichtjes. De kabouter had hij niet meer gezien, dacht hij wat bozig.
    Dat manneke kon hem wel eens helpen. En ja hoor, net toen hij dit dacht, hoorde hij de stem van Jan. 'Hiero, Jibbe, hiero, op de suikerpot.'
    Jibbe draaide zich om en vertelde aan zijn merkwaardige vriendje dat hij wat over Kerst vertellen moest. 'Nou, je bent bijna blind, dat is dan een voordeel.' 'Wat je noemt', zei Jibbe kwaad. 'Nee, ik meen het. Je ziet je publiek niet, dus zonder afgeleid te worden kun je uit je hart spreken. Je vertelt gewoon waarom je Kerst zo belangrijk vindt en waarom je het met het hele dorp vieren wilt.
    Kun je best hoor. Je was boer en dat is een Bijbels beroep Je zaaide om te oogsten. Nu zaai je ook, je zaait hoop.'
    Het baasje schopte zo met zijn beentjes om zijn woorden kracht bij te zetten dat het deksel van de suikerpot verschoof. Hij sprong snel naar beneden, groette en weg was hij weer.

    Op 24 december stroomde de aula vol, mensen moesten staan. Ook uit het naburige dorp en het asielzoekerscentrum kwamen ze, de voltallige Rotary was er met familieleden en zelfs een paar lui van de filmset werden gespot.
    Men zong vele bekende Kerstliederen, Hilde declameerde een gedicht, Diederik las met gepaste ernst het Kerstevangelie voor en toen was Jibbe aan de beurt. Nerveus scharrelde hij met zijn rollator naar voren.

    'We leven in donkere tijden. Sommige regeringsleiders hebben het egoÔsme omarmd.
    Oude fatsoenregels lijken niet meer te gelden. De grootste schreeuwers halen hun zogenaamde gelijk binnen. Er wordt glashard gelogen, onschuldigen komen in het gevang of worden vermoord, er wordt in buurlanden verdeeldheid gezaaid.
    En wij zijn bang.
    In dit dorp hebben we altijd Kerst gevierd, net zo goed als het moeilijk was. Dat doen wij nu ook. Want ruim tweeduizend jaar geleden was het ook donker en moeilijk. Maar toen scheen vanuit de hemel een ster op een armzalige stal, waar mensen die op drift waren schuilden, zoals ook wij mensen in ons midden hebben die moesten vluchten. Zij kregen daar in Bethlehem de verzekering dat er toch licht en hoop in hun leven was, als ze van goede wil waren. Zij hoefden niet meer bang te zijn.
    Van dat kribje, met dat kleine onnozele kind ging namelijk enorme kracht uit. En wij willen die kracht voelen, ook wij zijn mensen van goede wil en wij willen elk jaar samen horen dat die zegen nog steeds voor ons geldt, wat en wie we ook zijn, wat we ook geloven of niet geloven. Samen willen we licht en warmte in een boze wereld ervaren en dat kan als we, net als al die mensen vroeger, samen Kerst vieren.' Wat onhandig en ineens verlegen voegde hij wat stuntelig het woord 'Amen' toe.

    Diederik zou Diederik niet zijn geweest als hij op dat moment niet iets volstrekt ongepasts had gedaan: hij stond op en applaudisseerde, waarop velen gingen staan en ook klapten.
    Mohammed merkte de ongemakkelijkheid van de oude mensen op, liep naar voren en zei: 'Mooi dat u al staat.
    Want staande zingen we nu het meest bekende Kerstlied ter wereld; 'Stille nacht, heilige nacht'.
    Het klonk met kracht en overtuiging. Het dorp voelde zich verbonden bij het zwakke kaarslicht, dat toch de hemelse vrede weerspiegelde.

    Na afloop zat Jibbe nog even bij zijn kerstboom, in de stille verwachting dat Jan zich melden zou. Dat was niet het geval.
    Doodmoe ineens liep hij naar de ijskast om de plastic beker met rijstepap te pakken, die de boodschappendienst hem had bezorgd. Hij deed de helft in een bakje dat hij op zijn rollator naar de voordeur bracht. Moeilijk bukte hij zich om het buiten neer te zetten. Toen ging hij naar bed.

    De volgende dag was de oude boer uit gewoonte toch weer vroeg wakker.
    Hij deed over zijn pyjama een overjas aan, sloeg een sjaal om zijn hals en liep naar de deur. Zich vasthoudend aan zijn onafscheidelijke rollator viste hij de papkom van de stoep.
    Die was leeg en er zat een briefje in. Jibbe liep ermee naar de tafel, streek het glad en las bij zijn daglichtlamp met behulp van een vergrootglas de in sierlijke letters geschreven tekst.
    'Zalig Kerstfeest, Jibbe' stond er. Hij glimlachte en begreep dat hij Jan niet meer zou zien.

    (E.B.)

    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Gedichten  
     

    Nu gaat de hemel open

    Nu gaat de hemel open,
    de aarde raakt in bloei,
    de vrede daalt van boven,
    God lacht de mensen toe.

    Een kind ligt in de kribbe,
    Gods Zoon gaat onze gang,
    het leven kan beginnen,
    geluk ligt voor de hand

    Het woord is vlees geworden,
    God drukt ons aan het hart,
    Hij heeft zijn Zoon gezonden,
    van ons een bloedverwant.

    Hij zit bij ons aan tafel,
    Hij deelt met ons zijn brood,
    Zijn God is onze Vader,
    Hij is een huisgenoot.

    O broeder in ons midden,
    Gods strijd om ons bestaan,
    Wij willen U aanbidden,
    Wij leven in uw naam.

    (Hans Bouma, lied 499 uit Liedboek Zingen en bidden in huis en kerk)


    'Elf november is de dagÖ'

    We herdenken op die dag de heilige die deelde met degene die het minder had. Wij delen dan aan kinderen, die ons als dank beschijnen met hun lantaarn en voor ons zingen. Zij die delen worden verlicht en wordt het vrolijk om het hart.

    Een liedje van Sint-Maarten uit Hoogezand-Sappemeer

    St. Maarten, St. Maarten,
    St. Maarten reed door weer en wind,
    zijn vurig paard droeg hem gezwind;
    St. Maarten reed met volle moed;
    zijn mantel dekt' hem warm en goed.

    Een oude, een oude,
    een oude man stond aan de baan;
    hij keek de ridder smekend aan;
    'Och help mij, help mij uit de nood,
    ik vind hier in deez kou de dood.'

    St. Maarten, St. Maarten,
    St. Maarten was zeer aangedaan.
    Hij bleef voor de arme beed'laar staan,
    hij trok zijn slagzwaard uit de schee,
    en sneed zijn mantel vlug in twee.

    Uit: Grunneger zangboukje, 2de druk, Groningen, z.j., lied 40)

    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Van de Kerkenraad  
     

    Weer wat nieuws vanuit uw kerkenraad.

    Regiovorming.
    Voordat we kunnen fuseren moet er een aantal zaken geregeld worden.
    Het grootste probleem is de begraafplaats in Pekela. Deze is nu nog van de gemeente Pekela/Winschoten, maar moet verzelfstandigd worden. Om dit voor een lange periode te garanderen is er geld nodig.
    Voor een kerkhof heb je ook een plaats van samenkomst nodig. Dat zou in de kerk kunnen, maar daar is geen verwarming, geen elektra-aansluiting, geen wateraansluiting en geen rioolaansluiting. Er zijn ook geen toiletten. (Alles komt nu van- of is in de Wartburg, maar die is verkocht)
    Voor begraafplaats en aanpassing kerkgebouw is subsidie aangevraagd.
    Daarnaast is voor de vorming van de nieuwe regio-gemeente ook een subsidie aangevraagd.
    Helaas is de aanvraag niet gehonoreerd.
    We zijn nu aan het beraden hoe we dit verder aan gaan pakken.
    Dat betekent dat de fusie zoals we die voor begin 2019 hadden gepland niet door gaat.
    Dat kan pas als de subsidieaanvragen toegekend worden.

    Wel werken we naar de fusie toe: we gaan steeds meer samenwerken en de erediensten in elkaar schuiven.
    Ook hebben we gezamenlijke kerkenraadsvergaderingen.
    We hebben daar inmiddels een heel draaiboek voor klaar liggen.
    Zodra we meer weten laten we het u weten.

    Gemeentedag in Winschoten.
    Op zondag 4 november was er een gemeentedag in Winschoten, waar ook wij voor waren uitgenodigd. De eredienst door ds. Boon met Heilig Avondmaal.
    Daarna gingen we lopende naar een zalencentrum in de buurt van de kerk en daar konden we na de koffie en de cake, genieten van een uitgebreide maaltijd.
    Intussen hebben we hele gesprekken gevoerd met de overige tafelgenoten.
    Na de maaltijd weer terug naar de kerk voor een vesper.
    Voor de toekomstige fusie van onze gemeenten was dit een heel goed initiatief.
    U heeft wat gemist als u hier niet bij was!
    Moeten we vaker doen.


    Onze nieuwe liturgie.
    Een werkgroep vanuit de synode heeft hier een paar jaar aan gewerkt, maar onlangs is de nieuwe liturgie aangeboden aan onze synode.
    Binnenkort krijgen wij dit ook toegestuurd en gaan we hiermee aan de slag.

    Wildervank/Veendam.
    De boekhouding inclusief de bankrekening van W/V is nu overgegaan naar Geertje.
    Zij is nu belast met de uitvoering van de financiŽn.
    De verantwoordelijkheid blijft natuurlijk bij W/V.
    De hele administratie is inmiddels overgezet naar het systeem waar wij in Stadskanaal mee werken.

    KISS. Kerken In Samenwerking Stadskanaal.
    Op zaterdag 3 november hebben we een avond georganiseerd in het kader van de week van de eenzaamheid in de Lichtbron. Er waren ca. 120 personen aanwezig.
    We hebben een aantal liederen gezongen en hebben daarna genoten van een driegangen maaltijd: soep, diverse stamppotten en een toetje.
    Onder de maaltijd werd verteld wat de kerken in Stadskanaal allemaal doen in het kader van eenzaamheid.
    Door twee oude veenarbeiders werd commentaar en aanvulling geleverd.
    Na de pauze hebben we genoten van het koor Polyphonie.
    Het was weer een geslaagde avond.

    De volgende KISS actie is dat we op vrijdagavond 14 december op de Moonlightshopping staan in het centrum van Stadskanaal met informatiestands en met diverse muzikale optredens (o.a. een koor, een jeugdkoor en een Afrikaans muziekgezelschap).
    Komt u gerust even langs!

    Tot zover de berichten.
    Namens de kerkenraad, Ed Donga.

    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Allerlei  
     

    Kollekten.
    Opbrengst extra collecten was Ä 53.55, voor het Garuda House Ä 58.55

    Extra collecten voor de komende weken zijn voor het Garuda House.


    GK

    Gemeentekerstfeest
    Op 23 december, de 4e zondag van Advent, vieren we het Gemeentekerstfeest. Net als in het verhaal waarmee deze Kerkklok begint, is het thema: 'Wij vieren Kerstfeest'. Zeker, we hebben geen eigen kerk meer en het kerkgebouw van de Doopsgezinde Gemeente moet nog een beetje wennen, maar we blijven samen Kerst vieren. Het Kerstkind komt ons ook dit jaar warmte, saamhorigheid en zicht op een goede toekomst brengen. Het Kind uit de Hemel verschijnt in onze gewone wereld in Stadskanaal, want God bekommert zich om ons.
    Laten we het feest samen met de gebruikelijke onderlinge verbondenheid, gezelligheid, vrolijkheid en diepgang vieren.
    U bent van harte welkom met uw familie, vrienden en buren! We beginnen om 17.00 uur in de Doopsgezinde kerk.

    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Nieuws uit Luthers Nederland.  
     

    Op 1 oktober had de Vereniging Luthers Diakonessenhuis Fonds haar jaarvergadering.
    De laatste diacones zr. Hermien Lubsen is nu 100 jaar oud!
    In een goede sfeer behandelde het bestuur de standaardzaken en daarna hoorden we drie sprekers aan: prof. dr. S. Hiebsch die haar boek Luther voor Leken toelichtte. Het werd na de vergadering als cadeau meegegeven. Iedereen die belangstelling heeft voor dit toegankelijke boek over Luther kan het lenen van Geertje Kamst of Ivette Langeveld.
    Dr. K.G. van Manen introduceerde een in september 2019 te verschijnen boek over de positie van Lutheranen en Remonstranten en hun onderlinge verhoudingen in de periode van de Synode van Dordrecht, nu 400 jaar geleden. Dat belooft een onderhoudend boek te worden!
    Tot slot kwam prof. dr. M. Barnard aan het woord, die ons op bevlogen wijze meenam op zijn reis langs de verschillende liturgie-tradities binnen de PKN. Zeker ook door de mogelijkheid om Lutheranen uit het hele land te ontmoeten, is deze vergadering jaarlijks een hoogtepunt.
    Dank aan het bestuur!

    Op 28 oktober was de 12e Grunneger Dainst in Amsterdam.
    De Groningse preek van dr. Harry Donga over de roeping van Jeremia en de genezing van Bartimeus, die anders gingen zien, komt op de website van de Amsterdamse ELG te staan, zodat iedereen die kan lezen.
    Het was een heerlijke ontmoeting van allerlei Grunnegers die buiten eigen stad en ommeland zijn terechtgekomen.
    Maar ook gewone Lutherse kerkgangers waren er. Ik sprak een Surinaams echtpaar dat voor de 2e keer kwam en al aardig kon meezingen: ware helden!
    Helaas moesten we het bij de koffie zonder de koek van Knol doen: de fabriek is afgebrand. We behielpen ons met Peijnenburg. Die Brabantse koek was ook lekker, maar plakte hij niet wat meer?
    Bij de schilderijen van Trijny Wilkes-Hamming, Grunneger en Amsterdamse Lutherse boekenstands en een cd-verkooppunt van de zanger van die morgen (Jan Henk de Groot) werd het nog heel gezellig.
    Bij leven en welzijn volgend jaar weer: 27 oktober! Veel lof voor de ELG Amsterdam!
    (E.B.)

    naar:  boven  of naar:   Home
     
      Garuda House.  
     

    Garuda House Bali is in 2003 opgericht met als doel; meisjes naar school te laten gaan en mee te helpen aan hun toekomst!
    41 meisjes hebben met goed resultaat hun opleiding afgerond en hebben nu een goede plek in de maatschappij.

    Elk jaar zullen wij weer hard ons best doen om het jaarlijkse budget te halen. Hierbij is iedere hulp welkom. Indien u een donatie wilt overmaken, kan dat op rekening

    NL 76 INGB 0004 2167 94 tnv Stichting Garuda House Bali.
    Voor meer informatie kijk op onze website www.garudahouse.org

    Bezoek Garuda House Bali 2018.

    In juni gingen we voor de 8ste keer naar Bali en bezochten we het Garuda House. Dit jaar gingen we weer met z'n drietjes en ging mijn moeder ook mee. We zaten op een prachtige plek in Sanur.
    Ongeveer 15 minuten rijden van het Garuda House. We kwamen op maandag aan op Bali en voelden ons direct thuis. Heerlijk weer en een prachtige plek om de komende 3 weken te verblijven. Woensdag gingen we naar het Garuda House.

    De schoolvakanties waren nog niet officieel begonnen, maar veel meisjes hadden hun examens al gehad. De weken dat wij hier waren moesten zij nog af en toe naar school om hun rapporten op te halen en boeken in te leveren. Het is goed om te vermelden dat iedereen weer met goede cijfers over is naar het volgende jaar.
    Zijn we trots op.

    We kwamen aan in het huis en de heerlijke hapjes stonden al weer klaar. Iedereen even knuffelen en met elkaar praten over hoe het nu gaat. Al snel werden we naar de hal gebracht naast het huis en daar stond hun mooie kerstcadeau te pronken, een tafeltennistafel.
    De meisjes zijn druk aan het spelen en er worden regelmatig toernooitjes gehouden. Ook wij moesten er aan geloven en speelden al snel een potje tafeltennis mee. In die tropische hitte valt dat niet mee.

    De week er op kwamen alle meisjes bij ons in de villa. We hadden dit keer een groot privť zwembad en iedereen was uitgenodigd om een dagje te zwemmen.





    Vanuit Nederland hadden we echte stroop meegenomen en voor de lunch bakten we een hele stapel lekkere Nederlandse pannenkoeken. Na heel wat inspanning in het zwembad, waren die pannenkoeken wel verdiend. Maar de meisjes zaten toch wel eerst raar te kijken naar die pannenkoeken en plakkerige stroop. De eerste hap smaakte heerlijk en al snel was de hele stapel pannenkoeken op. Een heerlijk geslaagde dag was dit.

    Later deze vakantie vierden we samen met de meisjes en familie van Icha het Suikerfeest.

    Ramadan was afgelopen en deze wordt uitgebreid gevierd met het Suikerfeest.
    IndonesiŽ is het grootste Moslim land ter wereld en vooral op Bali is het heel gewoon dat Christenen samen met de Moslims het Suikerfeest vieren.
    Andersom gebeurt het net zo, wanneer het kerst is, vieren de Moslims deze uitgebreid mee met de Christenen. Een goed voorbeeld hoe verbroedering werkt en ook het voorbeeld wat wij mee willen geven aan de meisjes van het Garuda House.

    Tijdens het Suikerfeest ontmoeten we veel mensen, er werd veel gepraat over de gebruiken van Bali maar ook van ons in Nederland. En uiteraard was er heel veel heerlijk eten. Heel bijzonder dat we hierbij aanwezig mochten zijn en dit samen met de meisjes van het Garuda House te mogen vieren.

    De drie weken vlogen voorbij en het was weer tijd om afscheid te nemen. Na heel wat knuffels en tranen namen we afscheid. Tot volgend jaar!

    Ivette en Jeroen Langeveld.


    naar:  boven  of naar:   Home
     
    Webmaster Ed Donga